به چشمانت بیاموز

خداوندا

بوي باران                         

بوي سبزه

بوي خاك

بوي غربت مي دهم اما غريبه نيستم ، گرچه مي دانم كه عمري در غريبي زيستم

در حضور خارها هم مي شود يك ياس بود

در هياهوي مترسك ها پر از احساس بود

مي شود حتي براي ديدن پروانه ها

شيشه هاي مات يك متروكه را الماس بود

دست در دست پرنده ، بال در بال نسيم

ساقه هاي هرز اين بيشه ها را داس بود

كاش مي شد حرفي از « كاش مي شد » هم نبود

هرچه بود احساس بود و عشق بود و ياس بود...

پیمانه به دست می پرستم دادی

من بودم و عشق و مستی و بی خبری

یکباره بیامدی شکستم دادی...